Resource Hyperlink 00161

2016-12-17T12:20:08Z

Linda: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Resource Hyperlink config}} {{Resource Description |created in page=OLmK Financieël welzijn VN |hyperlink=http://www.stress.org/daily-life/ |title=Daily Life Str...'

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=http://www.stress.org/daily-life/
|title=Daily Life Stress
|creator=The American Institute of Stress
|date=2014-08-07
|organization=The American Institute of Stress
}}

OLmK Financieël welzijn VN

2016-12-17T10:04:58Z

Linda:

Vanuit de interviews is naar voren gekomen dat het in het dagelijks leven van belang is om financiële zekerheid te hebben. Wanneer er plots iets bij het individu, de partner of in het gezin gebeurd waardoor deze financiële zekerheid niet meer gewaarborgd kan worden, kan dit stress veroorzaken. Vanwege het feit dat kanker een ernstige, levensbedreigende ziekte is ontstaat er in vele gevallen al stress, zeker wanneer er een vermoeden is dat de ziekte niet kan worden weggenomen. Wanneer er dan ook nog financiële problemen ontstaan wordt dit alleen maar groter . Pieter van Stichting het Steunpunt Terneuzen benoemt dan ook: "Wanneer het slecht gaat met iemand op financieel gebied zal het ook eerder slecht gaan op psychisch gebied {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}." Wilma van Allévo laat weten dat zij veel oudere mensen in haar werkveld ziet die na het overlijden van hun partner klagen over de AOW die zij nu nog krijgen, minder uit kunnen geven zorgt bij hen vaak voor veel onrust {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

Kankerpatiënten moeten door zware behandelingen, zoals chemotherapie, vaak minder of aangepast werk verrichten en in sommige gevallen betekend de ziekte zelfs het stoppen met werken. Patiënten en professionals geven dan ook aan dat de patiënt veel zelf moeten regelen op financieel gebied, zoals het invullen van vele formulieren {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00158|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}, gesprekken aangaan met bedrijfsartsen of arboartsen {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}} en aankloppen bij de gemeente voor de WMO {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Patiënten weten vaak niet dat het grote financiële gevolgen kan hebben wanneer zij tegen een bedrijfsarts zeggen dat 'het wel goed gaat', terwijl dit helemaal niet zo is. Het UWV wilt het liefst zoveel mogelijk mensen goedkeuren zodat het hen zo min mogelijk geld gaat kosten, wanneer een patiënt dan vervolgens zegt dat ze zich wel goed voelen is de kans op een uitkering minimaal. Door deze onwetendheid bij vele patiënten krijgen een aantal van hen hier begeleiding in, zo begeleid Pieter hen door dit proces, verteld hij hen welke stappen ze moeten ondernemen, hoe deze precies in zijn werk gaan en welke resultaten de patiënten hier vervolgens uit kunnen halen {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Maar ik hoeveel gevallen wordt deze begeleiding dan ook echt aangeboden? Weten de patiënten waar ze deze hulp kunnen vinden?

Een ander item wat sterk uit de interviews naar voren komt zijn de bezuinigingen in de zorg die de laatste tijd centraal staan. Medewerkers krijgen vanuit de organisatie waarvoor zij werken een minimum aantal aan uren waarin zij al hen handelingen moeten verrichten. Zo benoemd Wilma van Allévo dat zij bij sommige patiënten 5 á 10 minuten gekort zijn voor het verlenen van de algemene dagelijkse levensbehoeften {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Dezelfde handelingen moeten verricht worden maar het liefst allemaal in zo'n kort mogelijke tijd, een goedkopere tijd. Ook verteld Paul van Hematon dat hij ziet dat de oncologieverpleegkundigen vaak nauw betrokken zijn met de patiënt en tijd proberen vrij te maken om af en toe een praatje met hen te maken. Paul vind echter dat hematologen zelf ook meer met de patiënt in gesprek zouden moeten gaan. Waarom zij dit niet doen kan te maken hebben met het feit dat zij een bepaald aantal uren krijgen om te werken en hun schema dan ook helemaal volgepropt wordt. Zoveel mogelijk doen in de uren waarover zij beschikken waardoor een praatje met een patiënt er niet meer bij past heeft weer te maken met de bezuinigingen, zoveel mogelijk doen in zo een kort mogelijke tijd {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00159|name=Sociaal welzijn & financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Pieter van het Steunpunt Terneuzen geeft ook aan dat vele instanties een stuk minder bereikbaar zijn dan vroeger, dit komt volgens hem omdat er veel in de buurt wegvalt. Het gevolg hiervan is dat vele patiënten geen hulp uit de buurt kunnen krijgen en soms verder weg moeten gaan zoeken om geholpen te worden, dit betekend in sommige gevallen aankloppen bij een andere provincie {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Tijdens interview 7 is gebleken dat deze vrouw dit ook zelf ervaren heeft, zij was zelf kankerpatiënt en legt in het interview uit dat het voor haar soms erg lastig was om contacten te leggen, zeker omdat dit in de buurt in sommige gevallen niet meer mogelijk was.

In het interview met Pieter en Agnes van het Steunpunt Terneuzen komt naar voren dat het programma 'Herstel & Balans' twee jaar geleden door zorgverzekeraars beëindigd werd {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00155|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Herstel & Balans bevatte oncologische revalidatieprogramma's waar de kankerpatiënt naar doorverwezen kon worden om hier te revalideren. Het revalidatieprogramma bood een ondersteunende en paramedische zog voor mensen die klachten hebben als gevolg van kanker. Verschillende hulpverleners werkten in dit programma samen in een multidisciplinair team, zoals, psychologen, fysiotherapeuten, diëtisten en ergotherapeuten. De zorgverzekeraars vonden het programma van Herstel & Balans echter erg duur, waardoor het stop werd gezet. Na een bevolkingsonderzoek wat vervolgens in 2016 plaatsvond kwam de CZ er echter achter dat het programma Herstel & Balans een stuk voordeliger was dan dat alle patiënten naar verschillende professionals in verschillende disciplines werden gestuurd. De zorgverzekering van de CZ is dan ook teruggekomen op zijn eerdere besluit en heeft het programma Herstel & Balans weer opnieuw leven in geroepen, andere zorgverzekeraars zijn echter nog steeds niet over boort waardoor er nog veel patiënten zijn die niet van dit programma mee kunnen genieten, zelfstandig betalen voor dit programma is dan ook erg prijzig {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00154|name=Revalideren bij kanker|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

Twee van de drie vrijwilligersorganisaties die wij hebben geïnterviewd geven aan dat zij een ernstig tekort hebben aan vrijwilligers (Steunpunt Terneuzen & Stichting Palazzoli). Agnes van Stichting Palazzoli geeft hiervoor de verklaring dat mensen zich tegenwoordig niet meer voor langdurige tijd willen binden aan een organisatie, omdat ze vaak te druk zijn met andere dingen. Volgens haar is het bij sommige vrijwilligersorganisaties zelfs zo erg dat als de hoofdverantwoordelijke zou afstappen de gehele organisatie zal moeten stoppen omdat er dan niemand meer is die de boel draaiende houdt {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00160|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

{{OLmK Context VN
|Model link=OLmK Financieël welzijn
}}
{{Context VN show
|Heading=Financieël welzijn
}}

OLmK Financieël welzijn VN

2016-12-17T09:51:37Z

Linda:

Vanuit de interviews is naar voren gekomen dat het in het dagelijks leven van belang is om financiële zekerheid te hebben. Wanneer er plots iets bij het individu, de partner of in het gezin gebeurd waardoor deze financiële zekerheid niet meer gewaarborgd kan worden, kan dit stress veroorzaken. Pieter van Stichting het Steunpunt Terneuzen benoemt dan ook: "Wanneer het slecht gaat met iemand op financieel gebied zal het ook eerder slecht gaan op psychisch gebied {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}." Wilma van Allévo laat weten dat zij veel oudere mensen in haar werkveld ziet die na het overlijden van hun partner klagen over de AOW die zij nu nog krijgen, minder uit kunnen geven zorgt bij hen vaak voor veel onrust {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

Kankerpatiënten moeten door zware behandelingen, zoals chemotherapie, vaak minder of aangepast werk verrichten en in sommige gevallen betekend de ziekte zelfs het stoppen met werken. Patiënten en professionals geven dan ook aan dat de patiënt veel zelf moeten regelen op financieel gebied, zoals het invullen van vele formulieren {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00158|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}, gesprekken aangaan met bedrijfsartsen of arboartsen {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}} en aankloppen bij de gemeente voor de WMO {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Patiënten weten vaak niet dat het grote financiële gevolgen kan hebben wanneer zij tegen een bedrijfsarts zeggen dat 'het wel goed gaat', terwijl dit helemaal niet zo is. Het UWV wilt het liefst zoveel mogelijk mensen goedkeuren zodat het hen zo min mogelijk geld gaat kosten, wanneer een patiënt dan vervolgens zegt dat ze zich wel goed voelen is de kans op een uitkering minimaal. Door deze onwetendheid bij vele patiënten krijgen een aantal van hen hier begeleiding in, zo begeleid Pieter hen door dit proces, verteld hij hen welke stappen ze moeten ondernemen, hoe deze precies in zijn werk gaan en welke resultaten de patiënten hier vervolgens uit kunnen halen {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Maar ik hoeveel gevallen wordt deze begeleiding dan ook echt aangeboden? Weten de patiënten waar ze deze hulp kunnen vinden?

Een ander item wat sterk uit de interviews naar voren komt zijn de bezuinigingen in de zorg die de laatste tijd centraal staan. Medewerkers krijgen vanuit de organisatie waarvoor zij werken een minimum aantal aan uren waarin zij al hen handelingen moeten verrichten. Zo benoemd Wilma van Allévo dat zij bij sommige patiënten 5 á 10 minuten gekort zijn voor het verlenen van de algemene dagelijkse levensbehoeften {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00157|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Dezelfde handelingen moeten verricht worden maar het liefst allemaal in zo'n kort mogelijke tijd, een goedkopere tijd. Ook verteld Paul van Hematon dat hij ziet dat de oncologieverpleegkundigen vaak nauw betrokken zijn met de patiënt en tijd proberen vrij te maken om af en toe een praatje met hen te maken. Paul vind echter dat hematologen zelf ook meer met de patiënt in gesprek zouden moeten gaan. Waarom zij dit niet doen kan te maken hebben met het feit dat zij een bepaald aantal uren krijgen om te werken en hun schema dan ook helemaal volgepropt wordt. Zoveel mogelijk doen in de uren waarover zij beschikken waardoor een praatje met een patiënt er niet meer bij past heeft weer te maken met de bezuinigingen, zoveel mogelijk doen in zo een kort mogelijke tijd {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00159|name=Sociaal welzijn & financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Pieter van het Steunpunt Terneuzen geeft ook aan dat vele instanties een stuk minder bereikbaar zijn dan vroeger, dit komt volgens hem omdat er veel in de buurt wegvalt. Het gevolg hiervan is dat vele patiënten geen hulp uit de buurt kunnen krijgen en soms verder weg moeten gaan zoeken om geholpen te worden, dit betekend in sommige gevallen aankloppen bij een andere provincie {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00156|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Tijdens interview 7 is gebleken dat deze vrouw dit ook zelf ervaren heeft, zij was zelf kankerpatiënt en legt in het interview uit dat het voor haar soms erg lastig was om contacten te leggen, zeker omdat dit in de buurt in sommige gevallen niet meer mogelijk was.

In het interview met Pieter en Agnes van het Steunpunt Terneuzen komt naar voren dat het programma 'Herstel & Balans' twee jaar geleden door zorgverzekeraars beëindigd werd {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00155|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}. Herstel & Balans bevatte oncologische revalidatieprogramma's waar de kankerpatiënt naar doorverwezen kon worden om hier te revalideren. Het revalidatieprogramma bood een ondersteunende en paramedische zog voor mensen die klachten hebben als gevolg van kanker. Verschillende hulpverleners werkten in dit programma samen in een multidisciplinair team, zoals, psychologen, fysiotherapeuten, diëtisten en ergotherapeuten. De zorgverzekeraars vonden het programma van Herstel & Balans echter erg duur, waardoor het stop werd gezet. Na een bevolkingsonderzoek wat vervolgens in 2016 plaatsvond kwam de CZ er echter achter dat het programma Herstel & Balans een stuk voordeliger was dan dat alle patiënten naar verschillende professionals in verschillende disciplines werden gestuurd. De zorgverzekering van de CZ is dan ook teruggekomen op zijn eerdere besluit en heeft het programma Herstel & Balans weer opnieuw leven in geroepen, andere zorgverzekeraars zijn echter nog steeds niet over boort waardoor er nog veel patiënten zijn die niet van dit programma mee kunnen genieten, zelfstandig betalen voor dit programma is dan ook erg prijzig {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00154|name=Revalideren bij kanker|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

Twee van de drie vrijwilligersorganisaties die wij hebben geïnterviewd geven aan dat zij een ernstig tekort hebben aan vrijwilligers (Steunpunt Terneuzen & Stichting Palazzoli). Agnes van Stichting Palazzoli geeft hiervoor de verklaring dat mensen zich tegenwoordig niet meer voor langdurige tijd willen binden aan een organisatie, omdat ze vaak te druk zijn met andere dingen. Volgens haar is het bij sommige vrijwilligersorganisaties zelfs zo erg dat als de hoofdverantwoordelijke zou afstappen de gehele organisatie zal moeten stoppen omdat er dan niemand meer is die de boel draaiende houd {{Cite|resource=Resource Hyperlink 00160|name=Financiën|dialog=process-linkwebsite-dialog}}.

{{OLmK Context VN
|Model link=OLmK Financieël welzijn
}}
{{Context VN show
|Heading=Financieël welzijn
}}

Resource Hyperlink 00160

2016-12-17T09:50:08Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00171
|title=Interview 3
|creator=Linda Oudeman
|date=2016-11-15
|organization=Stichting Palazzoli
}}

Resource Hyperlink 00159

2016-12-17T09:35:37Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00161
|title=Interview 4
|creator=Linda Oudeman
|date=2016-11-18
|organization=Hematon
}}

LC 00101

2016-12-17T09:32:56Z

Linda:

''Donderdag 8 december 2016''

Geïnterviewde: Wilma Oudeman

Interviewer: Linda Oudeman

Notulist: Linda Oudeman

'''Interview met Wilma Oudeman - Allévo'''

Allévo is een brede zorgorganisatie die zorg en ondersteuning biedt, van preventie tot zorg in de laatste levensfase (P). De zorg- en dienstverlening van Allévo vind plaats op de volgende gebieden in Zeeland: Noord-Beveland, Zuid-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland. Allévo biedt diensten aan huis zoals huishoudelijke hulp en tafeltje-dek-je, maar ook zorg aan huis zoals wijkverpleging en 24-uurszorg (Q).

Wilma heeft zelf de functie van Verzorgende C, bij de thuiszorgorganisatie Allévo (P). Zij helpt en ondersteund mensen bij de ADL (algemene dagelijkse levensverrichtingen). Hieronder valt onder andere: aankleden en uitkleden, wassen, naar bed brengen, steunkousen aan en uit doen, medicijnen klaarzetten en aanreiken en naar het toilet helpen (Q). Wilma ziet de patiënten in hen thuissituatie, wanneer de patiënt net te horen heeft gekregen dat hij/zij kanker heeft komt Wilma nog gewoon bij de patiënt thuis. In de beginfase voert zij hier dan ook nog steeds de taken uit die zij gewent is te doen. Wanneer de patiënt er erger aan toe is komt de wijkverpleging erbij kijken, zij mogen meer dingen doen dan een Verzorgende C, zoals het geven van injecties, zwaardere medicijnen aanreiken en wonden verzorgen (R). Vaak is de Verzorgende C hier nog wel in beeld maar wordt de wijkverpleging extra ingezet.

Wilma is nog niet eerder betrokken geweest met het project 'over-leven met kanker' (P). Door een tweede validatiesessie kwamen wij (Anouk, Ashley en Linda) er samen met het team achter dat het ons handig leek om iemand van de thuiszorg te interviewen zodat wij meer te weten zouden komen over de thuissituatie van de patiënt, wat goed aansluit bij het stuk sociaal welzijn (Q). Omdat Linda haar moeder in de thuiszorg werkt was het contact leggen erg gemakkelijk en kon er snel een interview plaatsvinden (R).

Wilma werkt vooral met ouderen, dit komt omdat ouderen eerder afhankelijk zijn van zorg. Jongere patiënten hebben meestal een man/vrouw of kinderen die de zorg over kunnen nemen (B).

'''Sociaal welzijn (App, doorverwijzen, wegvallen sociale kring, partner, copingstijlen, dagopvang)'''

Wilma geeft een voorbeeld van een patiënt die ernstig ziek is, in de beginfase van de ziekte kwam Wilma hier nog regelmatig over de vloer (P). De borstkanker is nu echter zo erg uitgezaaid dat alleen de wijkverpleging hier nog komt. Het verdere proces maakt Wilma dan ook niet mee (Q). Linda: "Worden jullie wel op de hoogte gehouden van het verdere proces dat deze mevrouw doormaakt?" "Stel deze vrouw komt te overlijden, krijgen jullie dit dan wel te horen van de wijkverpleging?". Wilma: "Als het goed is wel, er is pas een nieuwe App, hier kan je zelf elke dag op kijken als je geïnteresseerd bent in een patiënt, hoe het hier mee gaat en wat het verdere proces is (R)." Wilma geeft aan dat ze het erg jammer vindt dat ze na een lange tijd bij iemand over de vloer te komen er soms ineens niet meer is, de App helpt daarentegen wel bij haar zodat ze af en toe nog even kan kijken hoe het met verschillende patiënten gaat (B).

De wijkverpleging heeft regelmatig contact met de desbetreffende huisarts van de patiënt (P), zodat ze met elkaar goed kunnen afstemmen wat er allemaal aan de hand is en wat er hier allemaal moet gebeuren (R). Wilma, de Verzorgende C, wijst door naar de wijkverpleging en de wijkverpleging heeft dan vervolgens dus contact met de huisarts.

"Eenzaamheid speelt een grote rol, de vrienden van dezelfde leeftijd vallen weg, broers en zussen van die leeftijd vallen weg, alles valt weg en dan wordt het kringetje soms heel klein. Patiënten gaan ook minder snel naar uitjes, zoals de bingo, ze blijven gemakkelijker thuis zitten en je moet soms echt proberen om ze uit bed te krijgen zodat ze weer wat gaan doen (B)."

Wilma ziet in haar werkveld vaak naar voren komen dat de partner van de patiënt het soms nog zwaarder heeft dan patiënt zelf (P). Als verzorgende houd zij dit dan ook in de gaten, partners willen soms te veel voor de patiënt doen, dingen die zij eigenlijk niet meer kunnen, dit heeft ook te maken met het feit dat Wilma vooral veel te maken krijgt met ouderen in haar werk (Q). "Je moet er alert op wezen dat de partners hier zelf niet aan onderdoor gaan." Als dit punt wordt bereikt worden er in verschillende situaties vaak de kinderen van de patiënt ingeschakeld, dit wordt gedaan door een EVV-er (eerste verzorgende verantwoordelijke), elke patiënt/cliënt heeft één EVV-er die dit soort zaken regelt en dus contact opneemt met de familie wanneer het niet goed gaat of wanneer er hulp nodig is (R).

Tegenwoordig kunnen de kinderen of andere familieleden ook een code krijgen om via een App mee te kijken met wat de medewerkers van Allévo allemaal doen (P). Wanneer zij op deze App inloggen kunnen zij zien wat de medewerkers elke dag bij de desbetreffende patiënt hebben genoteerd (Q). Wilma geeft het voorbeeld van een vrouw met borstkanker, haar zoon woont in het buitenland maar belt elke dag naar zijn moeder. Wanneer hij belt kan hij van te voren even in de App kijken om te kijken hoe het vandaag gegaan is met zijn moeder, was ze depressief of verward dan is haar zoon hier op voorbereid en kan hij zijn gesprek hier op aanpassen (B). Ook kunnen familieleden op deze App vragen stellen aan de medewerkers van Allévo, "op deze manier wordt het lijntje kort gehouden" verteld Wilma. Dit is volgens haar belangrijk zodat de vragen die de familie heeft direct bespreekbaar gemaakt kunnen worden, er direct uitleg gegeven kan worden en er eventuele aanpassingen gemaakt kunnen worden indien nodig (R).

Er worden verschillende copingstijlen voorgelegd aan Wilma, deze zijn naar voren gekomen uit het eerdere interview met Jeanette van den Beukel. "Wat is uw kijk hier op?" Wilma geeft het voorbeeld over dezelfde vrouw met borstkanker, zij had zelf al redelijk snel geaccepteerd dat zij de ziekte kanker had (P). Ze gaf echter zelf aan dat ze het idee had dat haar kinderen en kleinkinderen niet goed besefte dat zij echt ernstig ziek was. "Zo ziet haar kleindochter nog voor zich dat haar oma mee kan naar haar bruiloft in Oostenrijk, terwijl de vrouw ernstig ziek is en zich realiseert dat het snel afgelopen kan zijn." Wanneer er vervolgens aan Wilma gevraagd wordt hoe het zou kunnen komen dat de kleinkinderen dit bijvoorbeeld niet willen zien, antwoord zij dat ze denkt dat deze misschien gewoon oogkleppen ophebben en niet willen zien dat hun oma echt zo ziek is, een copingstijl dus (R). De vrouw heeft haar ziekte geaccepteerd, familieleden zitten echter nog in de ontkenningsfase, deze copingstijlen botsen (R). Wilma geeft aan dat er in het begin nog niet veel aan de vrouw haar uiterlijk te zien was en dat de familieleden hierdoor minder goed konden zien dat de vrouw desondanks wel heel hard achteruit ging. "Als verzorgende kom je dagelijks over de vloer bij patiënten en heb je dit dan misschien ook eerder in de gaten, bijvoorbeeld dat ze meer pijn krijgen, of minder dingen kunnen doen die ze normaal gesproken wel deden (B)."

Wilma geeft aan dat de partner en de patiënt heel verschillend om kunnen gaan met de ziekte kanker en het proces hierin (P). Zo bereid de zieke zich vaak voor op het afscheid nemen van familieleden omdat de ziekte in sommige gevallen de dood betekend (Q). In het geval van de partner is dit heel anders, hij/zij blijft straks alleen over en moet zich een leven voor gaan stellen zonder zijn/haar geliefde (R).

"Veel patiënten vinden het leuk om wat meer om handen te hebben en deze proberen we dan ook zoveel mogelijk naar een dagopvang te kunnen sturen (P). Ik vind het heel belangrijk dat deze dingen er zijn. Je ziet ze hier echt van genieten." Wanneer de kankerpatiënt even iets anders kan gaan doen zorgt dit dan vervolgens ook weer even voor rust bij de partner, verteld Wilma. Op dit soort momenten kan de partner dan ook even wat voor zichzelf doen (Q).

'''Psychisch welzijn (impact ziekte, depressief, positieve benadrukken, christelijk)'''

Wilma geeft aan dat de impact van de ziekte vaak heel groot kan zijn, vooral ook in de beginfase na bijvoorbeeld een slechtnieuwsgesprek (P). "Patiënten gaan soms in een hoekje zitten en soms ook huilen omdat ze het dan echt heel zwaar en heel moeilijk hebben (Q), ook omdat ze soms niet goed weten wat het nou allemaal betekend, waar ze aan toe zijn (R)."

Veel psychische problematiek heeft Wilma verder niet zo zeer meegemaakt (B). Ze geeft ook aan dat dit soort problemen eerder bij de huisarts terecht zullen komen, dat zij hier meer verstand van hebben en eerder doorverwijzen (R). De verzorgende zijn hier dan ook niet in gespecialiseerd (R). Wanneer een patiënt kenmerken van bijvoorbeeld depressiviteit vertoont zal een verzorgende dan ook in eerste instantie doorverwijzen naar de huisarts, die pakt dit dan vervolgens verder op. Wilma geeft aan dat er soms wel eens iemand van Emergis over de vloer komt om hier dan vervolgens met de patiënt over te praten (P).

De verzorgende proberen de thuissituatie dan ook zo normaal mogelijk te laten verlopen en vooral de focus te leggen op de dingen die de patiënt nog wel kan (P). "Het positieve benadrukken, niet het negatieve (Q)." Wanneer een patiënt alleen of eenzaam is komen deze kenmerken nog vaker voor, verteld Wilma. "Het is dan soms ook wel heel moeilijk om ze weer de zin van het leven in te laten zien en ze te motiveren om dingen te blijven ondernemen (B)."

In Zeeland zijn er veel gereformeerde gemeenschappen, hier is dan ook een aparte thuiszorgorganisatie voor verteld Wilma (P). Deze thuiszorgorganisatie die in een groot gedeelte van Zeeland zit heet Curadomi en is een christelijke organisatie.

'''Financiën (tijd, AOW, WMO)'''

De medewerkers van Allévo zitten met een bepaalde tijd waarin zij de patiënten moeten verzorgen, aan deze tijd moeten zij voldoen (P). Hierdoor is er geen tijd voor andere dingen die de patiënt op dat moment aan de medewerkers vraagt. Boodschappen doen valt bijvoorbeeld niet onder de taken van de verzorgende (Q). De patiënt kan naar het hoofdkantoor van Allévo bellen en wordt van daar uit doorverwezen naar verschillende vrijwilligersorganisaties (R).

Wilma geeft aan dat er soms onrust ontstaat bij ouderen (P) doordat er een partner komt te overlijden en er minder geld binnenkomt doordat er een deel van de AOW komt te vervallen (Q). "Veel ouderen hebben dan ook echt niet meer geld dan alleen nog hun AOW, wanneer er dan soms extra kosten gemaakt moeten worden hoor je ze dan ook echt mopperen dat niet alles meer mogelijk is (R)."

Wanneer iemand thuis hulp nodig heeft moet de patiënt naar de gemeente bellen, de WMO bepaald welke zorg de persoon zal krijgen.

Door de bezuinigingen die in de zorg de laatste tijd erg centraal staan verandert er binnen de organisatie bij Allévo soms het een en het ander. Zo krijgen de medewerkers bij sommige patiënten minder lang de tijd voor de algemene dagelijkse levensbehoeften, waar ze eerst een half uur mochten zijn, zijn ze bij sommigen ingekort tot 5 maar soms ook 10 minuten. {{Light Context
|Supercontext=PR SSM 00067 - aanpak
|Topcontext=PR 00019
|Heading=Interview 6
}}

Resource Hyperlink 00158

2016-12-17T09:28:32Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00174
|title=Interview 7
|creator=Ashley Martinez
|date=2016-12-09
|organization=De Kandelaar
}}

Resource Hyperlink 00157

2016-12-17T09:25:50Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00101
|title=Interview 6
|creator=Linda Oudeman
|date=2016-12-08
|organization=Allévo
}}

Resource Hyperlink 00156

2016-12-17T09:24:32Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00170
|title=Interview 2
|creator=Ashley Martinez
|date=2016-11-14
|organization=het Steunpunt Terneuzen
}}

Resource Hyperlink 00155

2016-12-17T08:26:15Z

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.projectenportfolio.nl/wiki/index.php/LC_00170
|title=Interview 1
|creator=Ashley Martinez
|date=2016-11-14
|organization=het Steunpunt Terneuzen
}}

Resource Hyperlink 00154

2016-12-17T08:24:06Z

Linda: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Resource Hyperlink config}} {{Resource Description |created in page=OLmK Financieël welzijn VN |hyperlink=https://www.kanker.nl/bibliotheek/artikelen/1669-revali...'

{{Resource Hyperlink config}}
{{Resource Description
|created in page=OLmK Financieël welzijn VN
|hyperlink=https://www.kanker.nl/bibliotheek/artikelen/1669-revalideren-bij-kanker
|title=Revalideren bij kanker
|creator=kanker.nl
|date=2016-12-17
}}

OLmK Financieël welzijn VN

2016-12-16T11:47:20Z

Linda:

LC 00176

2016-12-16T10:21:04Z

Linda:

Bestand:Chorus-2000-kankerwerk.pdf

2016-12-16T10:20:18Z

Linda:

{{Resource Light config}}
{{Resource Description
|file name=chorus-2000-kankerwerk.pdf
|created in page=LC 00176
|title=Kanker en werk
|creator=A.M.J. Chorus
|date=2000-03-01
|organization=TNO Preventie en Gezondheid
}}

2016-12-13T10:49:39Z

Linda:

2016-11-29T16:11:20Z

Linda:

''vrijdag 18 november 2016''

Geïnterviewde: Paul Clements Sparreboom

Interviewer: Anouk Bron

Notulist: Linda Oudeman

'''Interview met Paul Clements Sparreboom - Hematon'''

Hematon is een patiëntenorganisatie voor patiënten met een hematologische-oncologische aandoening (bloedkanker, lymfklierkanker) en/of voor mensen die een stamceltransplantatie hebben ondergaan. Hematon richt zich echter niet alleen op de patiënt zelf maar staat ook klaar voor de naasten en donoren van de patiënten. Zo worden er vele bijeenkomsten georganiseerd door heel Nederland waarbij de patiënten, naasten en donoren vragen kunnen stellen aan artsen, als informatievoorziening. Lotgenotencontact staat echter ook centraal bij de organisatie,waarbij zowel de patiënten als hen naasten en doneren de ervaringen met elkaar kunnen delen. De patiëntenorganisatie bestaat voornamelijk uit vrijwilligers, maar ook zijn er vele ervaringsdeskundigen betrokken bij de organisatie.

Paul Clements Sparreboom is nu anderhalf jaar de voorzitter van het bestuur van de organisatie Hematon. Zelf heeft Paul ook kanker gehad, maar is hier door eigen zegge goed doorheen gekomen, Paul wil dan ook vooral wat doen voor de mensen die minder goed door hun ziekte heenkomen, of zijn gekomen. Hij verteld ons dat de ziekte kanker "ongelofelijk democratisch is". "Iedereen kan het krijgen: artsen, notarissen, rechters, straatvegers, verpleegkundigen, winkeldames, uit alle lagen van de bevolking hebben we dan ook leden."

Paul is vanaf het begin al betrokken geweest bij de werkzaamheden rondom het project 'over-leven met kanker'. Zo is hij meestal ook aanwezig op de diverse validatiesessies en geeft hij hier onder andere adviezen.

'''Sociaal welzijn (naasten, donoren, lotgenoten,'''

Hematon is de eerste organisatie die wij spreken die zicht bewust bezighoud met de naasten en donoren van de patiënt, en zich niet alleen richt op de patiënt zelf. "De omgeving van de patiënt heeft een zeer belangrijke rol", verteld Paul. "Ook de omgeving heeft te maken met de ziekte, weliswaar op een hele andere manier als de patiënt zelf, maar zij moeten niet vergeten worden." Ook de naasten hebben soms behoefte aan lotgenotencontact of hebben vragen over de ziekte, deze kunnen allemaal beantwoord worden tijdens de verschillende bijeenkomsten die georganiseerd worden bij Hematon.

Ook tijdens het interview met Paul komt het begrip 'lotgenotencontact' weer terug, iets wat we tijdens de eerste twee interviews ook telkens te horen kregen. Bij Hematon vinden ze dit dan ook een zeer belangrijk begrip, echter stelt de organisatie het breder op als we eerder hebben gehoord, zij spreken namelijk van ''ontmoeten.'' Met ontmoeten bedoelen zij onder andere kennis maken met lotgenoten en ervaringen delen, maar ook luisteren en discussiëren met artsen en andere deskundigen. Op de bijeenkomsten die Hematon organiseert zijn er dan ook altijd deskundigen aanwezig die de laatste ontwikkelingen met de patiënten willen delen.

Tijdens het interview verteld Paul over de tijd dat hij kanker had en wat hem destijds heeft geholpen om hier doorheen te komen. Iets wat telkens terug komt in zijn verhaal is het contact met de artsen. Voor Paul is het erg van belang geweest om tijdens zijn ziekte in openheid met de artsen te kunnen praten en overleggen. Dit begon vaak al met het feit dat Paul graag wilde weten hoe de arts met zijn voornaam heette, waardoor het gesprek naar zijn zegge een stuk persoonlijker werd. "Jij bent met mijn leven bezig? Ik ook!" Paul zegt dat het erg belangrijk is om met de patiënt te overleggen wat de mogelijkheden allemaal zijn, zodat de patiënt echt actief betrokken en medeverantwoordelijk is. "Natuurlijk spreekt de arts hierbij vaak zijn voorkeur uit, maar ze zijn het verplicht, het is jou lichaam en het is niet meer dan normaal om te weten wat daarmee nou precies mee gebeurd." Volgens Paul wordt de patiënt tegenwoordig al wel wat meer betrokken bij zijn ziekte als vroeger, maar nog steeds niet genoeg. "Voor mij was het belangrijk, maar dit kan natuurlijk voor iedereen anders zijn."

Tijdens de behandeling van de ziekte ziet Paul dat veel oncologieverpleegkundigen vaak heel betrokken zijn bij de patiënt, zo maken zij tijd voor hen en hen naasten om even met ze te zitten en een praatje te maken. Paul denk dat hematologen zelf meer met de patiënt in gesprek zouden moeten gaan dan dat ze nu doen en dit niet over moeten laten aan de oncologieverpleegkundigen. "Dit heeft ook te maken met het verdienmodel hè, en het heeft er ook mee te maken dat het erg lastig is om een zeurpatiënt te hebben, maar de patiënten hebben hier recht op."

'''Psychisch welzijn'''

Paul haalde zelf veel energie uit het werk wat hij destijds tijdens zijn ziekte bleef uitoefenen, "dan was je even niet met kanker bezig". Tussen de chemo's door wanneer Paul zich sterk genoeg voelde oefende hij nog steeds zijn beroep uit, het idee dat je jezelf toch nog nuttig kan maken en je even niet met de ziekte bezig hoeft te zijn vond Paul erg prettig. De uitspraak, 'dan was je even niet met kanker bezig' past dan ook goed bij zijn motto: ''ik heb wel kanker, maar de kanker heeft mij niet!''

Zelf woont Paul al een redelijke tijd in Zeeland, maar komt hier oorspronkelijk niet vandaan, hij ziet dat hij zich in Zeeland in sommige opzichten heel anders moet gedragen dan in bijvoorbeeld Rotterdam. Paul geeft ons het voorbeeld van taalgebruik, zo is het in Zeeland minder gebruikelijk om te vloeken en zijn Zeeuwen een stuk minder rechtdoorzee als Rotterdammers. "Zeeland telde vroeger ook vele geïsoleerde gemeenschappen, nu zie je dat ook nog terugkomen door middel van religieuze voorkeuren of de keus van politieke partijen." Zeeland kent volgens Paul een echte 'ons kent ons mentaliteit', "alles wat is Zeeuws is, is goed, maar Zeeuwen zijn heel ontoegankelijk voor buitenstaanders." Hij ziet dit ook terugkomen bij de artsen in Zeeland, "de artsen zijn ook ontoegankelijk voor buitenstaanders, maar zij zijn dan ook niet gewend aan gelijkwaardigheid." Paul bedoeld hiermee de gelijkwaardigheid tussen de arts en patiënt. Maar ook de Zeeuwse patiënt zal hier volgens Paul niet veel mee doen, "Zeeuwen weten precies wat ze willen, maar zullen het een arts niet zeggen, zij wachten tot op de verjaardagen en dan wordt alles ineens besproken.. van nou wat ik nou had."

Ook vergelijkt Paul de ziekenhuizen in Zeeland voor ons met ziekenhuizen in Limburg. Zo wordt er in Limburg veel meer doorverwezen naar organisaties/verenigingen zoals Hematon, in Zeeland wordt dit zelden gedaan. Terwijl Paul dit wel een heel belangrijk item vind, "de patiënt moet de organisaties wel weten te vinden, anders kunnen zijn nog niet geholpen worden." In het ziekenhuis staan ze erg dichtbij de patiënt waardoor het een kleine moeite lijkt om patiënten soms een advies of tip te geven om naar een organisatie te stappen, toch gebeurd dit nog erg weinig. Paul snapt dit niet helemaal, zeker niet omdat veel ziekenhuizen en artsen van de verschillende organisaties afweten en hier patiënten mee zouden kunnen helpen. Hematon werkt zelfs nauw samen met de ziekenhuizen en artsen, deze zouden dan zelf ook baat hebben bij de aanmeldingen die er bij Hematon binnen zouden komen. Zo kan een voorbeeld al zijn dat de patiënten bij Hematon heel goed worden ingelicht en er hierdoor minder vragen in het ziekenhuis beantwoord hoeven te worden. Dit is dan ook iets waar de organisatie wat mee doet, zo geeft Paul ons het voorbeeld dat hij pas in gesprek is geweest met hematologen en dit letterlijk zo aan ze voorlegt. "Waarom verwijzen jullie patiënten niet door naar Hematon?"

'''Financieel gebied'''

Een deel van de financiëring krijgt hematon van het koningin wilhemina fonds. ander deel ministerie van volsgezondheid welzijn en sport vws, gebruik maken van farmaseuten/sponsoren bij boeken gebruikt. soms subsidies voor gerichte projecten van van Vlissingen fonds, leden betalen 25euro per jaar, sommige zorgverzekeraars (cz) vergoeden de contributie zelfs.

{{Light Context
|Supercontext=PR SSM 00067 - aanpak
|Topcontext=PR 00019
|Heading=Interview 4
}}

LC 00161

2016-11-28T15:09:15Z

Linda:

2016-11-25T14:57:08Z

Linda: Nieuwe pagina aangemaakt met ' {{Light Context |Supercontext=PR SSM 00067 - aanpak |Topcontext=PR 00019 |Heading=Interview 1 }}'

{{Light Context
|Supercontext=PR SSM 00067 - aanpak
|Topcontext=PR 00019
|Heading=Interview 1
}}

PR SSM 00067 - aanpak

2016-11-25T14:55:45Z

Linda:

== '''Drie studenten, één project = één DOEL.''' ==
''Hoe kan het sociaal netwerk van de patiënt worden versterkt en welke invloed heeft dit op het sociale, het psychische en financiële welzijn van de patiënt?''

Bovenstaande onderzoeksvraag geeft in zijn geheel aan waar wij, drie derdejaars Social Work studenten van de HZ University of Applied Sciences, ons vanaf september 2016 tot en met januari 2017 op zullen gaan richten. In dit portfolio houden we u dan ook op de hoogte van de start, de ontwikkeling en de afsluitingsfase omtrent deze onderzoeksvraag. We geven weer hoe wij de onderzoeksvraag zo helder en waarheidsgetrouw mogelijk gaan beantwoorden, welke middelen en personen hier hun steentje aan bij dragen, geven een open en helder overzicht van de stappen die wij in dit project ondernemen en geven uiteindelijk een antwoord op bovenstaande vraag. Maar voordat wij daar mee beginnen, stellen wij ons eerst even voor...

[[Bestand:Portret Anouk.jpg|koppeling=http://localhost/wiki/index.php/Bestand:Portret%20Anouk.jpg|miniatuur|'''Anouk Bron'''
'''21 jaar'''

'''Student Social Work'''

'''Vlissingen'''

'''bron0006@hz.nl'''
|geen]]
[[Bestand:Portret Linda.jpg|miniatuur|'''Linda Oudeman'''
'''21 jaar'''

'''Student Social Work'''

'''Wemeldinge'''

'''oude0024@hz.nl'''
|geen]]

''(foto ashley)''

=== De start van onze deelname aan het project ===
Donderdag 29 september maakten wij onze start met deel te nemen aan het project Over-leven met Kanker. Wij maakten kennis met Hans de Bruin, onze projectleider die ons vanaf dan tot en met aan januari intensief zal begeleiden bij het uitvoeren van onze taak binnen het project. Bij deze start maakten wij dan ook kennis met deze taak: het uitvoeren van een kwalitatief onderzoek waarbij wij ons voornamelijk zullen gaan richten op de professionals en vrijwilligers rondom de patiënt. De onderzoeksvraag vanuit het project luidt dan ook als volgt

"Hoe kan het sociaal netwerk van de patiënt worden versterkt zodat er passende hulp aangeboden kan worden en deze ook kan worden ontvangen?"

Voor ons als studenten een uitdagende maar interessante vraag. Na diverse instructies hebben wij uitleg ontvangen over de diverse methoden waarmee binnen het project wordt gewerkt. Zoals de Soft Systems Methodology en de PQR-methode. Voor ons als studenten een erg belangrijk onderdeel willen wij dit onderzoek op een goede, maar ook passende manier bij het project, laten verlopen. Nadien konden wij dan ook beginnen met ons eerste belangrijke onderdeel van het onderzoek: het plan van aanpak. Hieronder bent u dan ook welkom om het inmiddels afgeronde en beschikbare plan van aanpak dan ook te lezen.

{{Cite|resource=File:Plan_van_aanpak_project_over-leven_met_kanker.pdf|name=Plan van aanpak|dialog=process-file-dialog}}

=== De interview aftrap... ===
Na het afronden van het plan van aanpak en de nodige feedback in ontvangst te hebben genomen was het wachten op de eerste adresgegevens van diverse contactpersonen waarbij wij de eerste interviews eventueel konden gaan afnemen. Onderling waren er afspraken omtrent de interviews gemaakt en per tweetal zouden de interviews worden afgenomen. Iedere student neemt drie interviews af en is bij drie andere interviews aanwezig om te notuleren en vervolgens de verslaglegging te volbrengen. Wij streefden dan ook naar 9 interviews en vanuit de verrassend snelle en goede start lijken we dit doel ook te gaan behalen. Nadat wij namelijk op dinsdag acht november de adresgegevens in ontvangst hebben mogen nemen zijn de eerste contacten direct gelegd waaruit de datums voor de interviews bekend werden. Op maandag 14 november vonden dan ook de eerste twee interviews plaats met twee vrijwilligers van Steunpunt Terneuzen. Dit waren Ingrid Wojtal (leidinggevende) en Pieter (financieel gebied) . Op dinsdag 15 november vond vervolgens al het tweede interview plaats met Agnes Wesselius, vrijwilliger en teamleider bij Stichting Palazzoli. Om u een beeld te geven van deze drietal interviews en aan u te laten zien wat er in deze eerste drie naar voren is gekomen bent u hieronder welkom om de verslaglegging te lezen.

{{Internal link|link=LC 00117|name=Interview A. Wesselius, Stichting Palazzoli|dialog=process-linkpage-dialog}}

{{Internal link|link=LC 00101|name=Interview P. , Stichting Palazzoli|dialog=process-linkpage-dialog}}

{{Internal link|link=LC 00160|name=Interview I. Wojtal, Steunpunt Terneuzen|dialog=process-linkpage-dialog}}

=== De eerste validatiesessie ===
Op woensdag 16 november vond de eerste validatiesessie plaats waarbij diverse leden van het project aanwezig waren. Paulette de Kraker, Hans de Bruin, Paul Clements Sparreboom (Stichting Hematon), Janetta Kodde (ADRZ) en Carine Jongepier (ADRZ) hadden zich voor deze eerste validatiesessie aangemeld om kennis met ons te maken en te luisteren naar onze eerste inzichten en ideeën omtrent het onderzoek. Na een korte voorstelronde hebben wij dit alles dan ook gezamenlijk met hen gedeeld. Zo vertelden wij hoe we van start zijn gegaan in oktober, hoe wij ons plan van aanpak hebben geschreven en welke informatie daaruit naar voren is gekomen en hoe de eerste interviews zijn verlopen. Vanuit deze validatiesessie verkregen wij dan ook een boel nieuwe inzichten. De diverse leden van het project reageerden op ons, gaven ons tips en complimenten maar gaven ook aan dat wij in onze onderzoeksvraag specifieker moesten zijn. Door hier vervolgens met zijn allen over te brainstormen zijn hieruit dan ook drie onderwerpen naar voren gekomen die de onderzoeksvraag helderder kunnen maken. Vanuit deze drie onderwerpen zullen ook de volgende interviews specifiek worden afgenomen. Zo verkrijgen we de juiste en gedetailleerde informatie waarop de kans groter is dat wij uiteindelijk een concreet en helder antwoord kunnen geven op onze onderzoeksvraag. De drie onderwerpen ziet u al in de onderzoeksvraag bovenaan de pagina terug komen: het sociale welzijn, het psychische welzijn en het financiële welzijn van de patiënt. In de volgende interviews gaan wij ontdekken hoe de verschillende stichtingen, organisaties en professionals met deze drie gebieden omgaan bij de patiënt en wat ze hierin terug zien bij de patiënt. Waar lijkt de patiënt vanuit hun oogpunt nu echt behoefte aan te hebben? En in hoeverre is dat in de desbetreffende stichtingen en organisaties al terug te vinden?

De eerste validatiesessie heeft onze kennis omtrent het onderzoek nu al enorm verrijkt. Vanuit de volgende interviews die wij zullen afnemen zal er weer nieuwe stof komen om bij de volgende validatiesessies te bespreken. Samen met de verkregen informatie vanuit de interviews én de vervolgens hieruit verkregen informatie vanuit de validatiesessies zullen wij in december een passend antwoord kunnen geven op de onderzoeksvraag.

=== Het verdere proces ===
Vol nieuwe informatie, enorme nieuwsgierigheid en motivatie vond er donderdag 17 november, de dag direct na de eerste validatiesessie, het vierde interview plaats. Waar wij de eerste drie interviews wat meer blanco waren ingegaan gingen wij dit vierde interview in met een duidelijk doel. Dankzij de validatiesessie met hierin de vele tips en feedback van de andere leden van het project, hadden wij drie mooie onderwerpen centraal kunnen stellen waarmee we nu direct al aan de slag konden. Paul Clement Sparreboom, de voorzitter bij Stichting Hematon en ook lid van het project Over-leven met Kanker wou graag mee werken aan dit vierde interview. Wij nodigen u ook nu weer hieronder graag uit om te lezen welke informatie er uit dit interview naar voren is gekomen.

{{Internal link|link=LC 00161|name=Interview P. Clement Sparreboom, Stichting Hematon|dialog=process-linkpage-dialog}}

{{Light Context
|Supercontext=PR SSM 00067
|Topcontext=PR 00019
|Context type=Situation
|Heading=OLmK Netwerkverdieping - process
}}